استادى در شروع کلاس درس ، ليوانى پر از آب به دست گرفت. آن را بالا گرفت که همه

ببينند . بعد از شاگردان پرسيد : به نظر شما وزن اين ليوان چقدر است؟ شاگردان جواب دادند ٥٠ گرم ، ١٠٠ گرم ، ١٥٠ گرم.
استاد گفت : من هم بدون وزن کردن ، نمی‌دانم دقيقاً وزنش چقدر است . اما سوال من اين است : اگر من اين ليوان آب را چند دقيقه همين طور نگه دارم ، چه اتفاقى خواهد افتاد.
شاگردان گفتند : هيچ اتفاقى نمی‌افتد.
استاد پرسيد : خوب ، اگر يک ساعت همين طور نگه دارم، چه اتفاقى می‌افتد ؟
يکى از شاگردان گفت : دست‌تان کم‌کم درد مي‌گيرد.
حق با توست. حالا اگر يک روز تمام آن را نگه دارم چه ؟
شاگرد ديگرى جسارتاً گفت: دست‌تان بی‌حس می‌شود . عضلات به شدت تحت فشار قرار می‌گيرند و فلج می‌شوند. و مطمئناً کارتان به بيمارستان خواهد کشيد و همه شاگردان خنديدند .
استاد گفت: خيلى خوب است. ولى آيا در اين مدت وزن ليوان تغيير کرده است؟
شاگردان جواب دادند : نه
پس چه چيز باعث درد و فشار روى عضلات می‌شود ؟ من چه بايد بکنم ؟
شاگردان گيج شدند : يکى از آنها گفت : ليوان را زمين بگذاريد.
استاد گفت : دقيقاً. مشکلات زندگى هم مثل همين است.
اگر آنها را چند دقيقه در ذهن‌تان نگه داريد، اشکالى ندارد . اگر مدت طولانی‌ترى به آنها فکر کنيد، به درد خواهند آمد .
اگر بيشتر از آن نگه‌شان داريد ، فلجتان می‌کنند و ديگر قادر به انجام کارى نخواهيد بود.
فکر کردن به مشکلات زندگى مهم است. اما مهم‌تر آن است که در پايان هر روز و پيش از خواب، آنها را زمين بگذاريد.
به اين ترتيب تحت فشار قرار نمی‌گيريد ، هر روز صبح سرحال و قوى بيدار می‌شويد و قادر خواهيد بود از عهده هر مسئله و چالشى که برايتان پيش می‌آيد، برآييد!